Amsterdamned II mist de spanning van het origineel

Dick Maas trekt na 37 jaar opnieuw het mes over de Amsterdamse grachten, maar Amsterdamned II snijdt minder diep dan het origineel ooit deed.

Terug naar de grachten, terug naar Dick Maas

Er zijn films die je niet alleen onthoudt, maar fysiek voelt. Amsterdamned uit 1988 was voor een hele generatie zo’n titel: een grachtenthriller die Amsterdam veranderde in een plek waar je ineens liever niet meer te lang naar het water keek. Dick Maas maakte er destijds een uitgesproken, gruizige en vooral effectieve pulpfilm van, eentje die precies wist hoe je spanning, humor en gore laat botsen.

Amsterdamned II probeert dat gevoel op te roepen met dezelfde regisseur, dezelfde sfeer en zelfs dezelfde rechercheur Eric Visser, opnieuw gespeeld door Huub Stapel. Dat is meteen de kern van de film: dit is geen losse opvolger, maar een klassieke legacy sequel. Het verhaal sluit aan op het verleden, haalt oude iconen terug en probeert tegelijk een nieuwe generatie mee te nemen. Alleen voelt dat in de praktijk eerder als het afstoffen van een trotse relikwie dan als een hernieuwde aanval op de zintuigen.

Visser is inmiddels een ingedutte pensionado in Limburg, ver weg van de stad waar hij ooit jacht maakte op een seriemoordenaar. Wanneer de Amsterdamse grachten opnieuw onveilig worden gemaakt, moet hij alsnog terug in actie komen. Daar staat de stoere rechercheur Tara Lee, gespeeld door Holly Mae Brood, tegenover hem. Zij leidt het onderzoek, maar al snel blijkt dat ze Visser nodig heeft om de zaak verder te krijgen.

Vermakelijk, maar te veilig

Dat Amsterdamned II vermakelijk is, valt moeilijk te ontkennen. Maas weet nog altijd hoe hij een pulpverhaal met vaart moet vertellen, en de chemie tussen Brood en Stapel werkt verrassend goed. Ook de openingsscène zet meteen de toon: toeristen, een boottocht, een onderwateraanval met een mes. Precies het soort brede, schaamteloze genre-aanpak waar Maas altijd goed in is geweest.

Toch komt de film nooit echt los. De grote kracht van het origineel zat niet alleen in het idee, maar in de manier waarop het geheel nieuw en gevaarlijk aanvoelde. Hier ontbreekt dat gevoel van ontdekking. De film kijkt voortdurend achterom, naar wat ooit werkte, en heeft daardoor moeite om iets eigens te worden. De verwijzingen naar massatoerisme, TikTok en plantaardige steaks geven het verhaal een modern sausje, maar maken het nog niet urgent.

Ook technisch voelt Amsterdamned II op momenten alsof het net iets te hard probeert de jaren tachtig te cosplayen. De beperkingen van toen hadden charme; hier vallen ze juist op als beperkingen. De actiescènes zijn degelijk in beeld gebracht, maar zelden echt opwindend. De film doet zijn werk, maar knettert niet.

Meer nostalgie dan nachtmerrie

Het grootste probleem is misschien wel dat Amsterdamned II nauwelijks sinister wordt. Een moordfilm over grachten, duikers en een onbekend kwaad zou onrustig moeten aanvoelen, maar deze sequel blijft te braaf. Zelfs de moordscènes, hoe inventief ook met details als een dragqueen en een biro-autootje, krijgen nooit echt de dreigende lading die je hoopt.

De enige keer dat de film even iets losmaakt van zijn veilige houding, is wanneer Pierre Bokma opduikt als wappieprofessor met een duistere theorie over de stad. Zijn waarschuwing dat een vervallen stad kwetsbaar wordt, geeft de film even een ondertoon die groter voelt dan de plot zelf. Maar dat spoor wordt snel weer verlaten. Jammer, want daar had Amsterdamned II misschien echt iets aan kunnen hebben.

In plaats daarvan glijdt de film richting een climax die nogal gemakzuchtig aanvoelt. De slotscène probeert nog een ambigue opening te creëren, mogelijk zelfs ruimte voor een vervolg, maar laat vooral het gevoel achter dat er meer in had gezeten. Alsof de motor nog wel draaide, maar de vonk allang was verdwenen.

Oordeel over Amsterdamned II

Amsterdamned II is zeker geen mislukking. Daarvoor is de film te energiek, te vakkundig en te trouw aan het eigen DNA. Maar als comeback van een Nederlandse cultklassieker blijft hij onder zijn mogelijkheden. Dick Maas levert een onderhoudende terugkeer af, alleen is die vooral gebouwd op herkenning.

Wie hoopt op een grimmige heropleving van het origineel, komt bedrogen uit. Wie genoegen neemt met een smakelijke, ouderwetse pulpfilm met bekende gezichten en een paar leuke scènes, zal waarschijnlijk minder streng zijn. Maar het blijft knagen dat Amsterdamned II vooral het verleden nadoet in plaats van het opnieuw uit te vinden.

De grachten zijn terug, Dick Maas is terug, en Eric Visser ook. Alleen de echte dreiging blijft achter in 1988.