Champagne is voelbare roadmovie met rafelrandjes

Champagne wil tegelijk lichtvoetig, ontroerend en eigenwijs zijn, en precies daar zit meteen de charme én de onrust van de film. Tim Kamps zet een Nederlandse roadmovie neer die inzet op familiebanden, ongemak en droge humor, met Leo Alkemade en Huub Stapel in het middelpunt.

Een trip die meer zegt dan een gesprek

De film draait om Maarten, die ontdekt dat zijn vader kanker heeft. Nog voordat het ziekenhuistraject begint, stelt hij voor om samen nog één reis te maken: naar de Franse Champagnestreek. Dat uitgangspunt is simpel, maar effectief. Champagne maakt van die reis geen groot melodrama, maar een tocht waarin stiltes, botsingen en kleine steken onder water minstens zo belangrijk zijn als openhartige gesprekken.

Juist dat werkt in het begin goed. Vader en zoon kunnen elkaar niet echt vinden, en de film haalt daar een droge, soms pijnlijk herkenbare energie uit. Ze steken elkaar de loef af, belanden op onromantische plekken en proberen daar toch iets van waardigheid van te maken. De setting is klassiek roadmovie-materiaal, maar de film zoekt het niet in glans. Eerder in ongemak, morsigheid en kleine tegenstrijdigheden.

Leo Alkemade en Huub Stapel dragen de film

De grootste troef van Champagne is de bezetting. Leo Alkemade speelt Maarten als iemand die zich duidelijk wil bewijzen, maar ook blijft hangen in bewondering voor zijn vader. Huub Stapel geeft die vaderfiguur genoeg gewicht om de verhouding geloofwaardig te houden, zonder er een zwaar aangezette ziekenrol van te maken. Samen houden ze de film overeind, ook wanneer het scenario zich niet altijd even strak laat sturen.

Beppie Melissen en Jennifer Hoffman vullen het geheel aan met vertrouwd Nederlands acteerwerk, maar de film blijft vooral leunen op het centrale duo. Dat is logisch, want Champagne is in de kern geen ensemblefilm. Het is een vader-zoonverhaal dat moet draaien op chemie, botsing en herstel. Daar slaagt de film geregeld in, al is de balans niet altijd even precies.

Goede bedoelingen, maar de toon schuurt

Waar Champagne punten pakt met zijn warmte, verliest de film er ook weer door. De recensent van VPRO Cinema noemt de feelgood-toon aanvankelijk ontwapenend, maar merkt ook op dat de film te vaak wisselt tussen geinig en tragisch. Dat gevoel is goed voorstelbaar: zodra een film te nadrukkelijk wil laten zien hoe grappig, pijnlijk en ontroerend hij tegelijk is, dreigt de vanzelfsprekendheid weg te vallen.

Ook de humor krijgt niet altijd het voordeel van de twijfel. Volgens de recensie voelen sommige seksistische grappen flauw aan, en klinkt de moraal ouderwets. Daardoor krijgt de film af en toe iets stuggs, terwijl hij juist soepel en menselijk wil zijn. Dat is jammer, want de basis is sterk genoeg. De route, de relatie en de casting geven Champagne alles wat nodig is voor een meeslepende tragikomische film.

Toch maakt die rafeligheid de film ook interessant. Champagne probeert niet netjes in één vakje te passen. Het is een komedie, maar niet alleen. Het is drama, maar zonder dikke tranen. Dat levert geen perfecte film op, wel een eigenzinnige. En in een Nederlands filmlandschap waarin veel titels braaf binnen de lijntjes kleuren, is dat best verfrissend.

Passieproject met zichtbare persoonlijke lading

Nog een laag die meespeelt: Champagne voelt nadrukkelijk als een persoonlijke film. Leo Alkemade schreef mee aan het scenario en de film eindigt met een foto van hem en zijn eigen vader. Dat geeft de productie een extra lading, ook al maakt zo’n gebaar een film nog niet automatisch beter. Wel verklaart het waarom sommige momenten zo dichtbij huis voelen. Er zit iets oprechts in de aanpak, zelfs wanneer de uitwerking niet altijd even scherp is.

Tim Kamps regisseert dat alles met een redelijk sobere hand. Geen overdreven stijlshows, geen grote gebaren, maar een film die vooral vertrouwt op de reis zelf en op de frictie tussen twee mannen die elkaar misschien beter kennen dan ze willen toegeven. Dat is een prima basis voor een Nederlandse tragikomedie, al had de film hier en daar best wat strakker gemonteerd of scherper geschreven mogen zijn.

Per saldo is Champagne een film die vaker intrigeert dan volledig overtuigt. De chemie klopt geregeld, de opzet heeft gevoel, en de toon is soms aangenaam eigen. Maar de stapeling van grap, drama en moraal zorgt ook voor weerstand. Wie houdt van menselijke rommel, droge observaties en vader-zoondynamiek, krijgt hier genoeg om op te kauwen. Wie vooral zoekt naar scherpe timing en een vloeiende emotionele lijn, zal merken dat Champagne net te vaak schommelt.

Daarmee is dit geen glanzende publieksfavoriet, maar wel een film met karakter. En dat is misschien precies waar Champagne het meest in slaagt: niet in perfectie, wel in persoonlijkheid.