Jumpers laat Pixar weer fris en eigenzinnig voelen

Pixar heeft de laatste jaren niet altijd dezelfde vanzelfsprekende magie geraakt als in zijn beste jaren, maar met Jumpers laat de studio weer zien hoe sterk een origineel idee kan werken als het met vaart en lef wordt uitgevoerd.

Een idee dat meteen blijft hangen

In Jumpers draait het om wetenschappers die een manier vinden om menselijk bewustzijn te verplaatsen naar levensechte, robotachtige dieren. Dat klinkt als een wild, bijna te groot concept, maar de film houdt het verrassend overzichtelijk. We volgen Mabel, een fanatieke dierenliefhebber die de technologie gebruikt om letterlijk dichter bij dieren te komen.

Juist die insteek maakt de film direct aantrekkelijk. Het is geen standaard Pixar-opzet waarbij alles draait om een terugkerend thema dat je al van mijlenver voelt aankomen. Jumpers start met een frisse energie en bouwt daar slim op voort. De basis is speels, fantasierijk en net vreemd genoeg om te blijven prikkelen.

Daarmee sluit de film ook goed aan bij wat Pixar in zijn beste vorm zo sterk maakt: een absurd uitgangspunt presenteren alsof het volstrekt logisch is. Die vanzelfsprekendheid werkt hier opnieuw in het voordeel van de studio. De wereld voelt creatief, maar nooit willekeurig.

Daniel Chong zet meteen een overtuigend debuut neer

Voor regisseur Daniel Chong is Jumpers zijn eerste film in de regiestoel, maar dat merk je nauwelijks aan de controle over toon en tempo. Chong werkte eerder al mee aan onder meer Elemental, Inside Out 2 en Elio, en dat is te zien in de manier waarop hij gevoel voor ritme combineert met een sterke visuele fantasie.

De opening zet de toon met een klassieke Pixar-montage waarin Mabels liefde voor dieren centraal staat. Ze heeft altijd iets met dieren gehad, maar de film maakt gelukkig niet van haar een overdreven heilig personage. Ze is gewoon een energieke, nieuwsgierige hoofdpersoon met een duidelijk doel. Wanneer burgemeester Jerry plannen heeft om een snelweg door het beekje bij haar oma aan te leggen, komt haar strijdlust pas echt los.

Vanaf dat moment wordt de film steeds leuker. De machine waarmee Mabel kan “jumpen” naar een robotbever klinkt als iets dat in de handen van een minder zekere maker snel belachelijk had kunnen worden, maar Chong gebruikt het juist om de film spanning en speelsheid te geven. De premisse blijft absurd, maar de uitvoering is strak genoeg om geloofwaardig te voelen binnen de eigen regels.

Humor draagt de film ver

Waar Jumpers misschien nog het meest in uitblinkt, is de humor. De film is scherp, snel en vaak verrassend actueel. Er zitten grappen in die duidelijk zijn afgestemd op een jong publiek dat online is opgegroeid, maar ze werken ook voor volwassenen omdat ze niet te nadrukkelijk worden uitgelegd. Dat is knap, want Pixar-films kunnen soms gaan leunen op herkenbaarheid en sentimentele zekerheid. Hier voelt het allemaal net iets frisser.

Een groot deel van dat succes komt uit de dynamiek tussen Mabel en King George, ingesproken door Bobby Moynihan. Hun samenspel zorgt voor de luchtigste en leukste scènes van de film. Het is niet alleen gezellig geklets; er zit echt ritme in hun interactie. Daardoor blijft de film levendig, ook op momenten waarop het verhaal zelf iets minder verrassend uitpakt.

Ook fijn: de film heeft genoeg zelfvertrouwen om hier en daar subtiel naar andere Disney-films te knipogen zonder zichzelf te overschreeuwen. Die verwijzingen zijn eerder een extraatje dan een trucje. Dat maakt Jumpers toegankelijker dan veel andere familieanimatie die vooral op luidruchtige grapjes drijft.

Minder emotie, meer avontuur

Toch is Jumpers niet helemaal het soort Pixar-film dat nog lang blijft nazinderen. De film kiest duidelijk meer voor avontuur en humor dan voor diepe emotionele impact. Dat is geen zwakte op zich, maar het betekent wel dat de film minder hard binnenkomt dan de grootste Pixar-titels. Wie hoopt op een nieuwe tranentrekker in de lijn van Up of Inside Out, zal merken dat Jumpers andere prioriteiten heeft.

Dat maakt de film niet minder geslaagd. Sterker nog: juist doordat Jumpers niet voortdurend probeert groter of ontroerender te zijn dan nodig, blijft hij luchtig en soepel kijken. De film weet prima wat hij wil zijn: een vlotte, fantasierijke familiefilm die vooral plezier wil maken. En daarin slaagt hij ruimschoots.

De vergelijking met Avatar, Mission: Impossible en Planet Earth klinkt op papier bijna te hoogdravend, maar in de praktijk klopt het beeld verrassend goed. Jumpers heeft iets van een ecologisch avontuur, iets van een spannende missie en iets van pure verwondering over de dierenwereld. Die mix werkt omdat de film nergens te zwaar op de hand wordt.

Wel blijft het gevoel hangen dat de absolute top van Pixar nét buiten bereik blijft. De film zit stevig in de bovenlaag van het studio-werk, maar haalt niet helemaal het niveau van de allergrootste klassiekers. Dat is geen afknapper; binnen Pixar is dat nog altijd een compliment van formaat.

Eindoordeel

Jumpers is een originele, slimme en vaak erg grappige Pixar-film die veel goed doet met een opvallend uitgangspunt. De film barst van de energie, heeft sterke personages en laat zien dat Daniel Chong meteen een regisseur is om in de gaten te houden. Alleen op emotioneel vlak blijft hij iets aan de lichte kant.

Maar als fris, eigenzinnig animatie-avontuur werkt Jumpers uitstekend. Het is precies het soort film dat je herinnert waarom Pixar zo lang zo bepalend is geweest in het genre: de studio durft nog altijd iets geks te verzinnen en daar iets verrassend vermakelijks van te maken.

Jumpers is daarmee geen meesterwerk, maar wel een zeer geslaagde comeback in de juiste richting. Slim, snel en vol karakter.