Super Mario Galaxy film is spektakel zonder rust

De super Mario Galaxy film laat meteen zien waar Nintendo en Illumination hun prioriteit leggen: niet bij subtiliteit, maar bij spektakel. En eerlijk is eerlijk, dat werkt vaker wel dan niet. Deze tweede Mario-film is een kleurrijke aanval op de zintuigen, vol vliegende werelden, knallende actie en knipoogjes voor fans. Alleen: hoe langer de super Mario Galaxy film doorgaat, hoe duidelijker wordt dat de makers vooral bezig zijn met stapelen. En juist daardoor verliest het verhaal onderweg aan lucht.

Meer show dan verhaal

De opzet is eenvoudig genoeg. Mario en Luigi zijn inmiddels geen onzekere nieuwkomers meer, maar wereldhoppende helden die hun draai hebben gevonden. Peach heeft ondertussen meer verantwoordelijkheid op haar schouders en staat nadrukkelijker centraal dan in de vorige film. Dat is een slimme keuze, want de super Mario Galaxy film geeft haar eindelijk meer ruimte dan de games dat meestal doen. Ze voelt hier minder als bijfiguur en meer als iemand die echt de leiding neemt.

Toch draait de film niet om karakterontwikkeling, maar om beweging. Zodra de plot op gang komt, volgt de ene crisis de andere op. Bowser Jr. zorgt voor de nodige chaos, Rosalina wordt in het midden van het conflict getrokken en onderweg duiken steeds meer vertrouwde gezichten op. Het resultaat is een film die zelden stilvalt, maar daardoor ook weinig ademruimte laat. De super Mario Galaxy film wil te veel tegelijk zijn: vervolg, ruimte-avontuur, fanfeest en opzet voor nog veel meer Nintendo-verhalen.

Dat levert amusement op, maar ook een zekere voorspelbaarheid. De structuur voelt bekend, bijna routinematig. Je merkt dat de makers precies weten hoe ze een familiepubliek moeten bedienen, alleen wordt die zekerheid hier soms een zwakte. Waar de eerste film nog het plezier had van ontdekking, vertrouwt deze vooral op herkenning. En herkenning is fijn, maar niet genoeg om alles te dragen.

Een visueel feest dat wel blijft hangen

Op visueel vlak is er nauwelijks iets aan te merken. De super Mario Galaxy film is regelmatig ronduit prachtig. De sprong naar de sterrenhemel en de verschillende planeten levert beelden op die barsten van kleur, fantasie en detail. Elk nieuw decor voelt als een ansichtkaart uit een spelwereld die net iets groter en drukker is opgeblazen voor het grote doek.

De animatie heeft die typische Illumination-glans: scherp, fel en voortdurend in beweging. Soms iets te netjes, soms iets te druk, maar nooit saai. Vooral de scènes met Peach en Toad werken goed wanneer de film even gas terugneemt en ruimte geeft aan de omgevingen. Dan zie je waarom de super Mario Galaxy film zo’n breed publiek kan aanspreken. Er zit genoeg in om kinderen mee te trekken, maar ook genoeg details voor fans die elke hoek van het scherm willen afspeuren.

Ook de muzikale laag doet zijn werk. De score schuift slim tussen avontuur en nostalgie, zonder er een karaoke van te maken. Dat helpt de film om zijn eigen ritme te vinden, zelfs wanneer het scenario wat minder stevig in elkaar zit. En juist in die momenten bewijst de super Mario Galaxy film dat hij meer is dan alleen een verzameling referenties. Er zit echt vakmanschap in de manier waarop beelden, muziek en beweging samenkomen.

Nintendo zet groter in dan ooit

Wat deze film interessant maakt, is niet alleen wat er op het scherm gebeurt, maar ook wat er onder zit. Nintendo lijkt steeds duidelijker te mikken op een groter filmisch universum. De super Mario Galaxy film gooit niet alleen bestaande spelwerelden door elkaar, maar strooit ook met cameo’s en hints die voelen als opzet voor iets groters. Fox McCloud verschijnt bijvoorbeeld zó overtuigend dat je bijna vergeet hoe snel zo’n cameo de aandacht wegtrekt van het hoofdverhaal.

Dat is ook meteen het probleem. Elke keer wanneer de film een nieuwe figuur, grap of franchiseverwijzing binnenhaalt, wordt de kern een beetje dunner. De super Mario Galaxy film is het sterkst wanneer hij zich beperkt tot de belangrijkste personages en hun onderlinge dynamiek. Zodra de boel te vol raakt, wordt het meer een etalage dan een verhaal.

Toch blijft het resultaat beter dan je op basis van die klachten misschien zou denken. De film heeft tempo, energie en genoeg charme om de aandacht vast te houden. Je merkt dat het vooral een productie is die gemaakt is om breed te scoren en dat gaat waarschijnlijk ook lukken. Tegelijk voelt de super Mario Galaxy film als een waarschuwing: Nintendo kan inmiddels prima grote hits afleveren, maar zal nog moeten leren wanneer het genoeg is. Niet alles hoeft tegelijk in beeld.

Daarom blijft er uiteindelijk een dubbel gevoel hangen. Dit is een film die vaak vermaakt, regelmatig schittert en duidelijk snapt hoe je een publiek aan het kijken houdt. Maar het is ook een film die zichzelf soms voorbij rent. De super Mario Galaxy film is visueel indrukwekkend en vol plezier, alleen mist hij net dat beetje rust om echt memorabel te worden. Mooie chaos dus, maar wel chaos.