The Devil Wears Prada 2 review: Meryl Streep keert terug als Miranda Priestly in langverwachte sequel

Achttien jaar na de originele film keert Meryl Streep terug als de onverbiddelijke Miranda Priestly in The Devil Wears Prada 2, een sequel die veel belooft maar uiteindelijk teleurstelt. Waar het origineel uit 2006 een perfecte balans vond tussen humor, drama en scherpe sociale commentaar, voelt deze opvolger geforceerd en voorspelbaar aan.

Een nieuwe generatie fashionista's

De sequel introduceert een nieuwe cast van jonge redacteuren bij het fictieve modemagazine Runway, geleid door Emily Charlton (Emily Blunt), die nu zelf een machtige positie bekleedt in de mode-industrie. De film probeert de dynamiek van het origineel te reconstrueren door Miranda opnieuw te laten botsen met een nieuwe, idealistische assistent, gespeeld door Anya Taylor-Joy. Helaas mist deze nieuwe dynamiek de chemie en spanning die Anne Hathaway's Andy Sachs zo memorabel maakte.

Taylor-Joy doet haar best in een rol die onmogelijk te winnen is. Haar personage, Rebecca, is een ambitieuze journalist die bij Runway terechtkomt om een verhaal te schrijven over de invloed van fast fashion op het milieu. Het is een tijdige en relevante invalshoek, maar het script slaagt er niet in om deze thema's organisch te verweven in het verhaal

Streep schittert ondanks zwak script

Meryl Streep bewijst opnieuw waarom ze wordt beschouwd als een van de grootste actrices van haar generatie. Haar Miranda Priestly is nog altijd even ijzig en intimiderend als in het origineel, met die karakteristieke fluistertoon die meer angst inboezemt dan elk geschreeuw. Streep weet zelfs de zwakste dialogen overtuigend te brengen en geeft haar personage nieuwe lagen van complexiteit nu Miranda zich moet verhouden tot een veranderende mode-industrie.

Emily Blunt daarentegen lijkt minder op haar gemak in haar uitgebreide rol. Waar haar Emily Charlton in het origineel een perfecte mix was van desperatie en ambitie, voelt haar nieuwe positie als machtige executive geforceerd aan. De chemie tussen Blunt en Streep, die zo essentieel was voor de dynamiek van het eerste deel, is grotendeels verdwenen.

Visueel spektakel met inhoudelijke tekortkomingen

Regisseur David Frankel keert terug aan het roer, maar zijn richting mist de scherpe focus van het origineel. Waar de eerste film elke scène doordrenkte met de glamour en meedogenloosheid van de modewereld, voelt deze sequel vaak als een oppervlakkige imitatie van zijn voorganger. De film probeert te veel verschillende verhaallijnen te behandelen - van milieukwesties tot de opkomst van sociale media in de mode-industrie - zonder er echt diepgang aan te geven.

Visueel is de film ongetwijfeld indrukwekkend. De kostuums, ontworpen door Patricia Field die terugkeert na haar iconische werk aan het origineel, zijn adembenemend. Elke outfit vertelt een verhaal en de mode-shoots zijn gefilmd met een oog voor detail dat de kijker doet verlangen naar de glossy wereld van high fashion. Helaas kunnen mooie kleren een zwak verhaal niet redden.

Gemiste kansen en nostalgische trucs

Een van de grootste problemen van The Devil Wears Prada 2 is dat het te veel vertrouwt op nostalgie in plaats van eigen vernieuwing te brengen. De film is vol met verwijzingen naar iconische momenten uit het origineel, maar deze voelen meer als desperate pogingen om de magie van toen terug te brengen dan als organische verhaalvertelling. Zelfs de terugkeer van Stanley Tucci als Nigel voelt geforceerd, ondanks zijn geweldige acteerwerk.

Het script, geschreven door Aline Brosh McKenna die ook het origineel schreef, mist de scherpe dialogen en complexe karakterontwikkeling die het eerste deel zo memorabel maakten. Waar Andy Sachs een duidelijke transformatie doormaakte die zowel inspirerend als tragisch was, blijft Rebecca's reis voorspelbaar en weinig meeslepend.

Een teleurstellende terugkeer

The Devil Wears Prada 2 is geen complete mislukking, maar het is wel een gemiste kans. De film heeft momenten van brillantie, voornamelijk wanneer Streep op het scherm verschijnt, maar deze kunnen niet verhullen dat het verhaal als geheel weinig nieuws te bieden heeft. Voor fans van het origineel zal de film waarschijnlijk voldoende entertainment bieden, maar het zal niemand verrassen of inspireren zoals zijn voorganger deed.

In een tijd waarin de mode-industrie wordt geconfronteerd met belangrijke vragen over duurzaamheid, diversiteit en ethiek, had deze sequel de kans kunnen grijpen om relevante commentaar te leveren. In plaats daarvan kiest het voor veilige, oppervlakkige behandeling van deze thema's, waardoor een belangrijke kans wordt gemist om het verhaal echt te vernieuwen voor een nieuwe generatie.