War Machine (2026) Review: Netflix-actiefilm is absurd op elk niveau maar verrassend vermakelijk

War Machine op Netflix: hersenloos maar onmiskenbaar vermakelijk

Netflix had al een War Machine in de catalogus – de satirische oorlogskomedie van David Michôd uit 2017. Deze nieuwe claimant van dezelfde titel uit 2026 is echter een heel ander beest: een absurde oorlogsfilm die zeker komisch is, al is dat niet altijd de bedoeling. War Machine, geregisseerd door Patrick Hughes en nu te streamen op Netflix, volgt een groep US Army Ranger-recruten die tijdens hun laatste trainingsoefening stuiten op de voorhoede van een buitenaardse invasie. Het resultaat is een film die schaamteloos leunt op jaren '80-nostalgie en precies levert wat je op een vrijdagavond nodig hebt: groot, dom en luid entertainment.

Alan Ritchson, die we kennen als de imposante Jack Reacher in de gelijknamige Prime Video-serie, speelt '81' – een naam die verwijst naar het nummer dat het leger hem heeft toegekend. Deze wandelende spierbundel meldt zich aan bij de elite-infanterie als eerbetoon aan zijn overleden broer, die wordt gespeeld door Jai Courtney en het niet verder schopt dan de proloog. Eenmaal aangemeld wordt 81 onderworpen aan alle beproevingen die het leger kan bedenken, uitsluitend om te laten zien hoe ongelooflijk hard onze genummerde held werkelijk is. Nors, solitair en geplaagd door PTSS sprint 81 heuvels op terwijl anderen joggen, maakt de concurrentie af bij gevechten van man tot man, en verdrinkt zichzelf letterlijk op de bodem van een zwembad om te bewijzen dat lucht voor zwakkelingen is.

Buitenaardse dreiging: Predator ontmoet Transformers

Waarom deze buitenaardse terminator zo geobsedeerd is door het uitschakelen van een handjevol ongewapende rekruten is voor iedereen een raadsel – de film probeert de ondoorgrondelijke invasiestrategie van de aliens niet te verklaren. Maar na een eerste bloedbad achtervolgt het logge gevaarte – dat lijkt op een kruising tussen ED-209 en Megatron – de recruten meedogenloos over heuvels en dalen, waarbij het zijn buitenwereldse arsenaal ontketent in een reeks verrassend overtuigende, CGI-zware explosies. Het team beschikt slechts over losse flodders, waardoor ze volkomen hulpeloos zijn tegenover deze moordmachine.

Regisseur Patrick Hughes, die het script schreef samen met James Beaufort, staat vooral bekend van The Expendables 3 en de twee Hitman's Bodyguard-films. Hij pakt de diverse actiescènes enthousiast aan en toont zijn Predator-invloeden met trots. Hoewel War Machine niet in de buurt komt van de spanning of het vakmanschap van John McTiernans klassieker, levert deze throwback naar de jaren tachtig een respectabel niveau van groot dom plezier. De meedogenloze indringer stampt rond en dunt zijn prooi uit tot aan de onvermijdelijke man-tegen-machine climax.

Cast, personages en wat War Machine mist

Naast Ritchson verschijnen Dennis Quaid als de strenge maar bezorgde sergeant-majoor Sheridan, Esai Morales als officier Torres, en Stephan James als de zwaargewonde nummer 7. De cast is raciaal divers en bevat zelfs een vrouwelijke rekruut die exact hetzelfde wordt behandeld als haar mannelijke collega's. Maar eerlijk is eerlijk: er is bar weinig karakterontwikkeling te vinden. 81 is in essentie Jack Reacher met een gammel knie, het gros van het peloton dient voornamelijk als (plasma)kanonnenvoer, en de dialogen zijn vaak mechanischer dan de buitenaardse robot zelf.

Toch maakt War Machine wat het mist aan verfijning meer dan goed met enthousiasme. De film biedt een reeks genietbare ontmoetingen – een bloedbad op de berghellingen, een gevaarlijke rivieroversteek, een hectische achtervolging met een pantservoertuig – waar je je moeilijk aan kunt onttrekken. En zoals Ritchson in drie seizoenen Reacher heeft bewezen, is er iets inherent bevredigends aan het kijken naar een man die voor tachtig procent uit biceps bestaat terwijl hij dingen slaat met wisselende mate van extreem geweld.

Het verdict: dom maar onweerstaanbaar vermakelijk

War Machine is door en door dom, maar ontegenzeggelijk vermakelijk. De film is een onbeschaamde ode aan die direct-naar-video sci-fi-films die ooit de schappen van videotheken vulden, maar dan met een steviger budget en een even imposante ster. Op Rotten Tomatoes behaalt de film een score van 71% op basis van 59 reviews, terwijl Metacritic uitkomt op 54 uit 100 en IMDb een gebruikersscore van 6.4 noteert. De consensus is duidelijk: dit is geen film voor diepe vragen, maar voor pure popcorn-actie.

Zowel regisseur Hughes als Ritchson hebben aangegeven dat er al plannen bestaan voor een vervolg, informeel aangeduid als War Machines. Als je op een vrijdagavond door het Netflix-aanbod scrollt en het idee van Jack Reacher die schreeuwt tegen een gigantische buitenaardse killer-robot je aanspreekt, dan kun je veel slechter doen dan War Machine een kans geven. Het is precies het soort hersenloze, bombastische actie-avontuur dat veel leuker is dan het zou mogen zijn.